Favoriete steden

Amsterdam is met afstand mijn favoriete stad in eigen land. Ik heb er 16 jaar gewoond (1959-1975) en vind het prachtig dat mijn zoon (30 j) er sinds januari is gaan wonen. Uit een onderzoek in 16 landen onder jongeren tussen 15 en 25 jaar is Amsterdam op de derde plaats gekozen na New York en Londen. Van de nederlandse jongeren vindt 1 op de 5 Amsterdam een coole stad.

Amsterdam is mij zeer vertrouwd. De stad heeft de uitstraling en veelzijdigheid die mij aanspreekt. Dit jaar heb ik op twee afzonderlijke dagen, eerst de Herengracht van nummer 1 tot 627 en daarna de Keizersgracht van nummer 1 tot 826 aan de hand van een gids “bewandeld”. Er foto’s genomen en blogs over geschreven. De Prinsengracht wordt de volgende toer.

Uit de uitgave van de Atlas voor gemeenten, die onlangs verscheen, blijkt Amsterdam ook op de hoogste plaats te staan, gevolgd door Utrecht, Den Bosch, Amstelveen en Den Haag. Rotterdam staat 18e. Van de 50 gemeenten staan Spijkenisse en Emmen onderaan. Hilversum is in aantrekkelijkheid het sterkste afgenomen.

Voor mezelf ben ik weer eens nagegaan wat mijn top-10 is, waarbij ik vooral aan provinciehoofdsteden denk en moet bekennen dat ik Arnhem het slechtste ken. Ik heb een uitgesproken voorkeur voor oud-hollandse steden en dan vooral de historische centra minus de vaak ergerlijke winkelstraten.

Mijn lijstje:

01 Amsterdam (goede wijn behoeft geen krans, jammer dat er zoveel zooi op straat ligt)

02 Utrecht (heb er vier jaar gewoond en kom er regelmatig, langs de grachten-bij de werfkelders erg gezellig, echte studentenstad)

03 Maastricht (de ligging aan de Maas, de oudheid, het internationale karakter, sfeervolle straatjes en pleinen)

04 Den Haag (een residentie heeft wat bijzonders; prachtig zijn de statige lanen met de herenhuizen)

05 Leiden ( ik was er in MD in 1967/68 toen het nog vervallen was; heb ik in 2008 gedurende een week elke dag geheel verkend: boeiend!)

06 Amersfoort (was ik ook gelegerd in 1968/69; het centrum is enorm opgeknapt, heeft een aantal gezellige stadspleinen)

07 Haarlem (weinig in het nieuws, heeft veel te bieden op cultureel gebied)

08 Dordrecht (vele waterwegen in de stad, het majestueus zicht over Oude Maas en Merwede, de hofjes en wandelroute)

09 Den Bosch (veruit het sfeervolste van de brabantse steden)

10 Deventer (ligging aan de IJssel, boekenstad) maar in concurrentie met Groningen, Zwolle, Leeuwarden, Delft, Gouda.

Van de 50 genoemde plaatsen realiseer ik me heel weinig geweest te zijn in Tilburg, Arnhem en Nijmegen en nooit in Velsen, Schiedam, Vlaardingen, Roermond, Sittard-Geleen, Venlo. Opvallend en voor mij niet te begrijpen is dat Hilversum dus sterk gedaald is, want  ik heb er vorig jaar op een zomerse dag van genoten. Niks mis met het centrum als je het gestandaardiseerde winkelgebeuren buiten beschouwing laat. En erbuiten prachtige, chique lanen en woonhuizen. Vervelend is het spoor dat midden door de stad loopt. En er wordt nogal wat gebouwd.

Van de kleinere plaatsen heb ik een voorkeur voor mijn geboorteplaats Wijk bij Duurstede. Een plaats moet wel een kloppend hart, een duidelijk centrum hebben; het liefst rond een plein waar de uitgaansgelegenheden zijn. Zeist vind ik, ook vanwege de omgeving, een mooie plaats om te wonen: het heeft een  prachtig Slot Zeist en uitstekende winkelstraat de Slotlaan, maar weer niet echt een centraal punt.

8e plaats voor Mei

Na een schitterende Koninginnedag die een bedroevende weermaand april afsloot was het begin-mei weer teleurstellend. We verbleven een week bij het Tjeukemeer in Friesland. De meimaand begon somber en koel. Een continue aanvoer van storingen veroorzaakte de eerste helft van de maand regelmatig regen en op de meeste dagen lagen daarbij de temperaturen onder het langjarig gemiddelde.

Op zowel 12 als 13 mei kwam de temperatuur op verschillende plaatsen onder het vriespunt. Op 16 mei gingen we naar een camping in Diepenveen en hadden het ‘s nachts koud; de IJsheiligen regeerden nog.

In de tweede helft van mei werd het fraai en zonnig lenteweer. Het tennissen op de dinsdagen en vrijdagen was een genoegen. Pas op zaterdag de 19e was het aangenaam. We keerden even terug naar de woonplaats, nadat we de caravan in Huizen hadden neergezet. Op die zondagmiddag hoosde het in het midden van het land en was er in de omgeving van Ede-Lunteren wateroverlast. Op 22 mei werd in De Bilt de eerste zomerse dag van het seizoen genoteerd; het totaal aantal zomerse dagen liep op naar zes. 

Op 23 mei zaten we een hele dag tot 19 uur aan het IJmeer. Vooral op 23 mei kwamen er in het oosten en zuidoosten van het land aan het einde van een zeer warme dag flinke buien voor. In het brabantse Sint Anthonis viel op die dag 76 mm regen. Deze buien gingen gepaard met actief onweer en lokaal hagel.Het bleef t/m Pinksteren prachtig. Elke dag konden we heerlijke fietstochten in ‘t Gooi ondernemen. En een middag in het zwembad van Laren doorbrengen.

De gemiddelde temperatuur in De Bilt bedroeg in mei ca. 14,5°C, ruim een graad hoger dan het langjarig gemiddelde van 13,1°C. Daarmee bekleedt mei 2012 een gedeelde achtste plaats in de rij van warmste meimaanden sinds 1901.

Sorry, ik ben eurofiel

Je durft er bijna niet meer voor uit te komen. Het lijkt een vloek. In discussies word ik overweldigd door anti-argumenten. maar nog altijd zeg ik: ik ben eurofiel. Ik ben zeer in Europa, haar geschiedenis en cultuur geinteresseerd. Heb vele landen en (hoofd)steden bezocht. Andere werelddelen interesseren me veel minder.

Nederland behoort tot de landen die aan de basis stonden van de europese integratie. Een van de oprichters van de EGKS in 1952 en de EEG in 1956. En we vaarden er wel bij. Luns bond de strijd aan tegen De Gaulle om het Verenigd Koninkrijk erbij te krijgen.

Tot de opkomst van Pim Fortuyn behoorde ons land tot de meest eurofiele landen. Door haar ligging en als klein land profiteerde het enorm van de douaneunie. De agrarische sector had voordeel van de subsidies. En als er weer een integratieproject moest worden bedacht en uitgevoerd liep NL voorop. Politici bekleedden hoge posten. De monetaire en politieke uitbreiding naar de Europese Unie werd in 1992 bij verdrag in Maastricht getekend. Ik was als reiziger in Europa enthousiast over de invoering van de euro. In Europa hadden nederlanders een eurofiel imago. Ik was er trots op.

Maar de anti-stromingen culmineerden in het referendum over de grondwet voor Europa in 2005. Ik heb daar volmondig JA opgezegd. Het werd voor de eurofielen een pijnlijke nederlaag, ook door het gemodder van Balkenende. Een referendum over een complexe zaak als een grondwet. Hoe bedenk je het? De gemiddelde kiezer weet niet eens waar Lissabon ligt.

Ook daar liep de SP met haar conservatief nationalisme voorop om TEGEN te zijn. De partij die nu ver aan de leiding staat in de opiniepeilingen met Roemer als een serieuze kandidaat voor het MP-schap. Emile straks op de foto naast Merkel tussen de “europese” regeringsleiders. Of is de eerste stap dan al gezet om uit de EU te treden?

De gevolgen: handelsbelemmeringen en sancties, herinvoering van de gulden hetgeen na berekeningen 51 miljard kost, koerstijgingen van 10%, exportdalingen (vanwege de dure gulden), krimping van de economie met 10%, een lachwekkend ministerie van BuZa. En het ergste: we zullen in het buitenland beschouwd gaan worden als eurobashers. De grens ligt weer bij Hazendonk en Glanerbrug.

Relativeringen van de crisis

Als de opiniepeilingen gelijk krijgen is NL na de verkiezingen onregeerbaar. Een belgische situatie dreigt: het kabinet-Rutte kon nog wel eens lang moeten aanblijven. Ondertussen blijkt uit een publicatie van het CBS Welvaart in Nederland dat onze economie er op termijn helemaal niet zo slecht voorstaat. Maar wie ik ook spreek op de camping of de tennisclub is een andere mening toegedaan.

Wat zijn de feiten?

1. Het besteedbare inkomen van huishoudens bedraagt zo’n €33.000, hetgeen 25% meer is dan in 1977. Met de koopkrachtdaling valt het dus wel mee.

2. Vergeleken met andere landen is de inkomensongelijkheid in Nederland betrekkelijk klein. Wel zijn er meer miljonairs bijgekomen. Er zijn 370.000 personen die meer dan een ton verdienen.Toch in Nederland allerminst een bananenrepubliek voor de rijken.

3. De armoede daalt gestaag. Het aantal huishoudens met een laag inkomen is afgenomen, ook al zijn het er nog altijd 534.000 . In de jaren-80 was het veel erger. Het doorsneevermogen is ca €29000

4. Veel 65-plussers hebben het goed: aan bezit en aan spaarrekeningen. De helft van deze groep heeft een vermogen van meer dan een ton. Het gemiddelde vermogen is een kwart miljoen. Dit relativeert de problemen van de pensioenfondsen.

Wilders vooral probeert de mensen wijs te maken dat alle narigheid de schuld van Europa is. Het is zijn nieuwe zondebok. Hij wenst afstand van Europa, terwijl ons land gebaat is (gebleken) met integratie. Onze economie drijft op de relatie met andere landen. Terug naar de gulden zou pas echt een economische ramp worden, maar 1/6 van het electoraat ziet hem als profeet. Voor mij is hij een valse…

Kiekjes met toelichting

Een selectie van de foto’s die ik de afgelopen dagen genomen heb. Het zijn meer kiekjes. Ik zou wel anders willen. Ik benijd de mensen die creatief kunnen fotograferen, hoewel een goede camera ook helpt.

Ik ben meer fietser dan wandelaar. Ik begrijp niet goed waarom, want al wandelend beleef je alles intenser en daar zou ik voor willen kiezen. Fysiek kan ik beter fietsen. Langer dan een uur wandelen zou ik niet kunnen volhouden. Ik zal dus nooit de camino kunnen lopen naar Santiago of in eigen land het Pieterpad. Wat me zelfs tegenstaat is wandelen in een bos. Ik kijk te veel achterom, mis het overzicht dat ik in een weids landschap zo plezierig vind. Mijn fiets is echt een kameraad.

Hoewel er meer horecagelegenheden zijn met de naam Rust Wat, is die in Blaricum het meest idyllisch gelegen. Toen ik erom lunchtijd wat wilde gebruiken, parkeerde ik m’n fiets tussen de cabrio’s; er zat veel chique op het terras. Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voor  ik bediend zou worden. Het duurde welgeteld 14 minuten tot er een meisje aan m’n tafeltje verscheen; ik bestelde een biertje en  die werd na 9 minuten gebracht. Om te choqueren zei ik wacht u even, ik dronk hem in 15 seconden op en betaalde afgepast 2,75. Mijn identiteit is vastgesteld.

Het campingleven vind ik boeiend. Vele weken in het jaar ontmoet ik dezelfde mensen in allerlei gremia. Prima, maar ik weet wie ze zijn, ken hun verhalen en denkbeelden. Op een camping leer je in korte tijd veel over mensen. Hoeveel levensverhalen heb ik al niet gehoord? Ik ken inmiddels van caravanburen het beroepsverleden, de kinderen en kleinkinderen, de liefhebberijen en hun opvattingen. Naast me stond een Fries uit Zwaagwesteinde die een spel bedacht had (zie foto).

Tien blikjes bier om een fles beerenburger. Wie met de bal van een afstand van 20 stappen alle blikjes + fles kon omschieten kreeg de ” doelman”.  Inzet 1 euro. Het kostte me drie euri. Er waren per dag naar schatting  gemiddeld 20 pogingen door kampeerders. Heb 2x iemand de fles zien meenemen. Hij heeft zijn kampeergeld er dik uit.

Het veld van de camping wordt omgeven door bomen: berken, beuken, esdoorns, acacia’s, zomereiken. Op het moment van schrijven (22 uur) zingen de roodborstjes, nachtegalen en merels dat het een lieve lust is. Ik ben nog de enige die buiten zit (met laptop).

Ik heb niet eerder zoveel kapitale huizen, dure auto’s, fraai aangelegde tuinen en prachtige lanen gezien als de afgelopen negen dagen, maar wat mij steeds weer bekoorde waren de vele bloeiende rhododendrons, in allerlei kleuren en geuren, op allerlei lokaties.  Op de foto is een rhododendron in de tuin van Paleis Soestdijk.

Onder het volk

Vooropgesteld: ik heb een dubieuze relatie met ” het volk”. Kamperen is je onder het volk begeven. Hoe dan ook. Er zijn campings voor de elite,  maar daar hoef ik ook niet heen. Ik ken mijn plaats. Onze camping  ligt niet ver van de Torenlaan, de duurste laan van NL.

De camping bestaat al 80 jaar en was lang een lokatie waar alleen tentkampeerders werden toegelaten. Die vorm van kamperen benadert nog altijd waar het om begonnen is: eenvoudig verblijven in de natuur, waar rust en stilte heersen en je de vogels kunt horen zingen.

Dat uitgangspunt is voor deze camping al een tijd losgelaten om moverende redenen. Ons veldje stond vol kampeermiddelen waar de crisis niet aan af te zien is. En ernaast de duurste fietsen; de electrische is duidelijk in opmars.

Dit weekend ontvingen opa’s en oma’s hun beminde kinderen en kleinkinderen. De stoeltjes werden ruim neergezet, de parasols overschreden de grenzen met de buren en de meegebrachte huisdieren veroverden een eigen territorium. Een plotseling uitbarsting van overbevolking.

onverwacht gemaakt een half uurtje voor het begin van de bbq

Het samenzijn van de familie met onmiskenbaar grootsteeds accent en vocabulaire had een consumptief karakter. Wat ik niet allemaal aangesleept zag: in no-time stond de kampeertafel vol met grote pakken en flessen frisdrank, terwijl er voor de mannen kratjes pils op handbereik stonden. De kinderen vroegen niet te drinken, ze namen…

De volgbare conversaties waren hilarisch, waarbij de accenten vielen op fubal, utweer en uteten. Het opentrekken van de blikjes bier verstoorde helaas elke diepgang.

De camper-buren op de hoek bestond uit een keurig gezinnetje van V-M en 2 leuke jonge meisjes van elf-twaalf jaar. Vanaf een uur of vijf kwamen ze onder de rook van de bbq te liggen waar de pakketten van de Aldi en C1000 op geroosterd werden. Ze waren te beschaafd om er wat van te zeggen. Ook van die twee gozertjes die met veel volume precies voor hun neus stonden te badmintonnen. Hoewel het me allemaal vermaakte, had ik met de 4 te doen.

Wij kregen, na vier dagen twee grijze muizen van tegen de 80 als buren gehad te hebben, jonge tentkampeerders naast ons. Ze hadden zich geinstalleerd toen we weg waren en bij terugkomst zag ik dat de scheerlijnen elkaar kruisten, hetgeen ik zelfs aan de franse Atlantische kust op een volle 4-sterren camping niet had meegemaakt. Ik zei spontaan: kon het niet dichterbij… Ze hadden zich voorgenomen nergens op te reageren.

Het waren vier volwassenen, w.o. een man, met een gemiddeld gewicht van 100kg. Er was ook een hond, een lelijk zwart mormel die Arie heette en knorde als een varken. Gelukkig lag hij aangelijnd. Zij groetten nooit. Deden in ons bijzijn niets anders dan zitten, geeuwen en chipsen. Maar ze hadden een schattig lief jongetje van twee jaar bij zich. Hij schreeuwde en krijste en zeurde nooit. Ik denk dat ik daarover nog iets tegen ze ga zeggen.

Ik ben een positief-sociale kampeerder….

honderd meter verder een oase van rust

Pinksterweer

Voor vandaag zijn er goede verwachtingen. Deze 1e Pinksterdag zou in de top-10 terecht kunnen komen. De mooiste was al weer heel lang geleden: 1903 met 30,2 C. Daarna volgde 1979 met veel familie in de achtertuin toen mijn vrouw vijf maanden in verwachting was. Morgen kan ze zwanger zijn.

In mijn geboortejaar 1944 werd het 29,2 C. De laatste toptiener was in 1985.

Pinksteren valt vaak beter uit dan Pasen en Hemelvaart. De koudste waren in 1936 en 2007. Veel regen viel er in de bevrijdingsmaand van 1945: 23,3 mm.

Op een eerdere 27 mei en wel in 2005 werd de dertig graden ovrschreden, terwijl het in 1961 gemiddeld niet warmer werd dan 7,5 C.

Iedereen treft het met het weer, maar als je kampeert dan hoop je op zulke dagen, omdat je dan van de omgeving kunt genieten: op het veld, over de fietspaden, door het bos, langs het water. Je merkt het aan de mensen dat ze het naar hun zin hebben. Er worden gemakkelijk gesprekjes aangegaan. En als mensen terugkomen van een tocht hebben ze wat te melden. ‘s Avonds wordt er nog lang voor tent of caravan gezeten. Kortom: het is genieten!

Op Paleis Soestdijk

Zelden is een vorstelijke lokatie me zo tegengevallen als Paleis Soestdijk. Begonnen in 1650 als buitenverblijf van een amsterdamse burgemeester is het in de loop der tijden uitgebreid, maar koninklijke allure ontbreekt. Het is allemaal nogal gewoontjes naar monarchale maatstaven.

De voorzijde, waar de defile’s op Koninginnedag werden gehouden, is stevig verankerd op mijn netvlies en bood weinig verrassing. Het is nogal vaalgrauw zonder ornamenten. Op het gazon staat nu een stijf  beeldhouwwerk van een echtpaar: een wuivende Juliana en verdacht ingetogen Bernhard.

Aan de achterzijde een grote vijver met er om heen wat houten banken. Geen leuk terras, geen bijzondere stenen trap, een allegaartje aan bouwsels. Twee grote verplichte amforen. De rode vrijstaande beuken zijn nog het mooist van alles.Het park wordt gebruikt voor muziekuitvoeringen, zoals vanavond Orfeo en Euridice.

Van een formele franse tuin met geometrische planologie is het een fantasieloze engelse tuin geworden. De bloeiende metershoge rhododendrons geven kleur en geur. We hebben er wel heerlijk gewandeld over de lanen die de namen van de vorsten dragen. Ook op het vorstenbankje plaatsgenomen met overigens heel burgerlijke gevoelens….

Iets bijzonders was de koepel-ijskelder op een kunstmatig hoog punt. In vroegere tijden werden er vanuit de vijver ijsblokken gehakt en in de kelderruimtes bewaard om dranken en waren te koelen.

Het was te heerlijk buitenweer om ook het interieur te bekijken, hoewel ik al een virtuele toer gemaakt heb via internet. Van 1937 tot 2004 hebben Juliana en Bernhard en voordien hun dochters er gewoond en er gasten ontvangen. Vandaag waren we er te gast. Het is wel een lokatie om er iets nationaals van te maken. Sinds 1971 is het al in bezit van de staat.

Het fraaist wat we vandaag zagen was Kasteel Groeneveld, ongeveer drie kilometer van Soestdijk.  Toen in de achttiende en negentiende eeuw de engelse landschapsstijl opgeld deed werd het park omgevormd. Waterpartijen, heuvels, slingerende paden en boompartijen werden aangelegd.

Vooral na 1830 werd de landschapsstijl in Groeneveld geperfectioneerd. Het kasteel wordt gerestaureerd. We liepen als enigen door de moestuin. Zeker een lokatie om nog eens terug te keren.

Fietsdag door het Rijkdom

Ruim een eeuw geleden nog een arm gebied, waar veeboeren en schaapherders sukkelden om te bestaan en nu zijn het woonplaatsen van de nouveau riche. De armen werden figuren op romantische landschapsschilderijen; de rietgedekte villa’s staan in glossy’s en prijzige fotoboeken.

Na de realisatie van de tramlijn Amsterdam-Hilversum werden Laren en Blaricum aantrekkelijk voor buitenstaanders om er te gaan wonen. Tot 1920 kunstenaars  schilders, dichters, idealisten die kolonies stichtten. We hebben menig plekje kunnen determineren. In Laren is de gemiddelde koopprijs van een woning 572.000 en in Blaricum, de duurste gemeente van ons land, is het 1,1 miljoen.

Eerst reden we door Blaricum (9000 inw) dat niet een echt leuk centrum heeft. Een typisch brinkdorp, waar vroeger engen en meenten op uitkwamen. We zijn meer gecharmeerd van Laren (11500 inw), waar we Monique v.d. Ven  een van de vele chique kledingzaken in zagen lopen. Alle topmerken zijn aanwezig.

Het centrum is heel apart, bijna landelijk. We roken de poffertjes uit het vermaarde restaurant, maar het was er nog te vroeg voor. We kochten wat broodjes en beleg en aten dat verder in het Gooise natuurreservaat op. We reden door de lanen waar volgens de gids beroemde personen gewoond hebben en waarschijnlijk ook langs de optrekjes van de Borsato’s en John de Mollen van dit land. Lokaties met hoge hekken en beveiligingsinstallaties. En tuinmannen…

Vandaag zo’n 40km gefietst door beschaduwde lanen, over bos- en zandpaden, klinkerstraten en roodgeasfalteerde fietspaden. We reden via Eemnes Blaricum weer binnen. En namen een heerlijk ijsje bij de beroemdste ijssalon van Nederland. Om vijf uur waren we na zes uur fietsen en vele onderbrekingen weer terug op de camping.

Aan het IJmeer

Twee jaar geleden tijdens een fietstocht ” ontdekt”. Een strandje bij Muiderberg, waar je je auto op een kilometer afstand kan parkeren en rasechte muiderbergers met een amsterdams accent consumptief recreeren… Ik voel me nergens meer te goed voor..

Het IJmeer is een rustgebied voor vogels. Wel ja. Ik heb alleen kraaien gezien. Op het wazige meer zag ik zeilboten -niet al te veel vanwege de geringe wind- en in de verte een bebost eilandje. Er liggen er vijf: De Drost, Hooft, Warenar (allen vernoemd naar de dichter uit Muiden), Vuurtoreneiland en mijn ultieme nederlands eilandje Pampus. Maar daar is een ander blog voor.

We hebben ons gezeteld in het rulle zand, met om ons niet al te veel onderbouwkinderen, waarvan er een paar ruzie kregen met een blootborstige vrouw die alleen maar wilde zonnen. De vader wilde echt wel ruzie en gooide na de woordenwisseling tussen borstje en de kids een schep zand op haar benen. Het liep helaas met een sisser af.

Ik heb vandaag alleen maar genoten: lezen en wat pootje baaien, want zwemmen is de eerste paar kilometers vanaf de kant niet mogelijk. Na 6  1/2 uur (een persoonlijk dagrecord) zijn we vertrokken bij een betrokken hemel. In het oosten moet het inmiddels noodweer zijn. Wij wachten in spanning af, want het rommelt….